Marie Rørvik

Denne artikkelen byggjer på ein e-post eg sendte til støttegruppa som arbeider for dei som slit etter terroren i 2011. I programmet deira på Arendalsuka i år seier dei at vi må stå opp mot «tankegodset» som førte til terroren, og dei hevdar at gjerningsmannen sine ekstreme haldningar får feste i stadig fleire. Kva for ekstreme haldningar er det fleire får? Er det det forvirra verdisynet og strategiane hans – eller er det faktainformasjon han nytta seg av? For meg er det ekstremt viktig å skilja i kva som er fakta og kva som er nokon sine fantasiar rundt den informasjonen.

Kanskje pressen kan bli mer aktiv i å bevisstgjøre våre kognitive, psykiske og åndelige potensiale, slik at vi kan samles om faktabaserte, funksjonelle verdier?

Utenriksminister Espen Barth Eide ser ut til å ha sine tankemurer. Hvordan kan han ellers forsvare støtte til organisasjoner drevet av hat? Hvem hjelper han da?

Eg kan merka eit sterkt ubehag ved den tanken som plutseleg slo ned i meg: Det som rammar born og unge, kan ofte ha ei årsak i sviktande ansvar frå dei vaksne. Det var ungdommane som blei ufatteleg hardt ramma 22. juli i 2011. Kan det vera ein konsekvens av at dei folkevalde, media og politi ikkje hadde reagert adekvat og tilstrekkeleg på den samfunnsutviklinga som gjerningsmannen såg? Er det manglande ansvar frå vaksne som bidrar til at Breivik og andre tilfelle som hans utviklar seg til ein drapsmaskinar?